Het zal jullie niet ontgaan zijn: Bayern München verloor gisteren na penalty’s de Champions League finale van Chelsea. Een penaltyserie waarbij naast Bastian Schweinsteiger ook Ivica Olic en penalty mistte.
Maar eigenlijk had Arjen Robben die penalty moeten nemen, niet de vertrekkende wisselspeler Olic.
Je kunt zeggen wat je wilt over ‘het kutje uit Groningen’, maar de buitenspeler heeft zich ontwikkeld in een ware topspeler. Hij is niet altijd de belangrijkste speler van Bayern, maar als hij in vorm is, is hij wel de beste.
Met zo’n reputatie en flinke internationale ervaring moet je je verantwoordelijkheid durven te nemen. En dat liet hij gisteren na.
Nadat hij in de verlening bij een 1-1 stand een penalty had gemist durfde hij het niet aan ook in de penaltyserie vanaf elf meter aan te leggen. Waarom niet? Was hij plots al zijn zelfvertrouwen kwijt? Heeft hij geen mentale weerbaarheid?
Voor mij is Robben dan ook geen echte topspeler. Topspelers onderscheiden zich in belangrijke wedstrijden, als een Champions League finale. En niet alleen door goed te spelen, maar juist door belangrijk te zijn. Door de bal op de stip te leggen in de (hopelijk één na) belangrijkste wedstrijd van het jaar. Dan laat je zien dat je ‘elite’ bent. Daarin heeft Robben gisteren gefaald.
Graag kijk ik terug op de befaamde penalty van de bespuugde Clarence Seedorf. In 1996 mistte hij een penalty tegen Frankrijk op het EK. Iedereen kan die pingel dromen: de bal schijnt nog steeds in een baan rondom de aarde te vliegen.
Seedorf is verketterd in Nederland en de succesvolste Nederlandse speler uit de recente geschiedenis is persona non grata in Oranje.
En iedereen verwijst dan altijd naar ‘de penalty’. Seedorf was destijds een tiener in een elftal vol vedettes. In tegenstelling tot Robben gisteren wilde hij echter wèl de bal. Hij mistte, omdat hij een penalty nam. Hij liet ballen zien en moest daarvoor boeten.
Maar ik heb 1000 keer meer respect voor een speler die zich kwetsbaar opstelt zoals Seedorf, dan een lafaard als Robben. Liever iemand die durft wat anderen niet durven, zeker op zo’n jonge leeftijd waarbij niemand het van je mag verwachten, dan een vedette die het op een beslissend moment laat afweten. Een speler die het niet laat afweten door te missen, maar door geen penalty te nemen.
Seedorf wordt nog steeds dagelijks herinnerd aan zijn gemiste penalty. Hij was een grotere vedette als tiener, toen hij slechts de Champions League met Ajax had gewonnen, dan Robben ooit zal zijn.
Ernstig kuddegedrag vertonen.
Iedereen kent Mario. En iedereen kent Mario als de grootste dierenhater die er is. De man gaat ver om Princess Peach uit de klauwen van een krokodil te redden. Heel ver.